Hoofdtelefoons met ruisonderdrukking in de klantentest

(Illustratiebeeld: Op de foto staat Mikko niet, en zelfs Mikko’s hoofdtelefoon niet. Maar het zou best kunnen)

Ik kreeg in de winter Valco’s ruisonderdrukkende hoofdtelefoon in handen. Ik heb ’m uitgeprobeerd in allerlei situaties, vooral op het werk en in werkgerelateerde momenten. Daarover had ik beloofd wat gedachten en ervaringen op te schrijven. Eerst even iets over mijn achtergrond. 

Ik werk in een leidinggevende functie bij een commercieel bedrijf en het werk is hectisch; soms in Tampere, soms in Helsinki of bijvoorbeeld Jyväskylä. Op de slechtste dagen heb je zo tien keer een wissel van context. Projecten en trajecten waar ik iets van moet vinden, lopen er meestal tegelijk ergens tussen de tien en vijftien. Soms werk je in de trein, soms in vergaderruimten; soms heb je de kans om te werken in een kamer naast een hoop luidruchtige herrieschoppers. Soms knalt er muziek en vliegen de grappen over tafel. Kortom: behoorlijk storende en wisselende omgevingen om in te werken. 

Mijn werk vraagt veel denkwerk en vaak verlang ik naar rust of stilte waarin je je op één ding kunt richten, lang genoeg om een bepaald stuk af te krijgen. Daarvoor bleef ik vroeger nog wel eens thuiswerken hangen, maar met kleine kinderen lukt ongestoord werken vanuit huis nu gewoon niet. Voor losse klussen die concentratie vragen ben ik soms zelfs naar studiezalen van de bibliotheek of iets dergelijks gegaan, maar in de praktijk is dat niet echt vol te houden als vaste werkwijze. 

Ik kreeg Valco’s ruisonderdrukkende hoofdtelefoon uit hun proefreeks om te testen in de winter van 2018. Eerdere ervaring had ik al met de eerste ruisonderdrukkende hoofdtelefoons van Sennheiser, dus ik snap wel wat een goede ruisonderdrukkende hoofdtelefoon is, ook al ben ik geen hifi-fanaat.

De eerste indruk was op een of andere manier even slikken. De oorschelpen die over het hele oor gaan, houden al een groot deel van het omgevingslawaai tegen. Zet je de ruisonderdrukking aan, dan verdwijnt de rest van de wereld ook nog eens. Ik was al behoorlijk onder de indruk puur door het dempen van de buitenwereld, maar toen zette ik er gewoon wat lekker vaderlandse Sibelius op, af en toe wat andere klassieke muziek en voor de grap natuurklanken van Waterscapes om het focussen te helpen terwijl ik in de winter procesupdates aan het doen was.

Op het geluidsbeeld valt echt niks aan te merken; het voelde alsof ik in een concertzaal zat. Om niet alleen maar te jubelen: ik was eerder niet gewend aan hoofdtelefoons die het hele oor bedekken. Daaraan wennen kostte even; maar die ruil was simpel genoeg: ik kon zelfs naast die ene troep kantooraapjes in de open kantoorruimte gewoon rustig werken. 

Zoals ik hierboven al zei, mijn werk is behoorlijk mobiel en plaats-onafhankelijk. Dus de hele winter en lente heb ik die hoofdtelefoon overal mee naartoe gesleept, en ja, hij is wel wat aan de grote kant. Dat formaat stoort op zich niet, want er zit een echt degelijk etui bij van topniveau.

De vuurproef was geloof ik een Lync-vergadering waarbij de Valco-hoofdtelefoon via bluetooth aan mijn telefoon hing, terwijl ik van station Helsinki naar Katajanokka moest lopen, ondertussen pratend, en naast me een Abien-penkkar-vrachtwagenstoet stond te bulderen. Eindresultaat: ik hoorde de gesprekken in de vergadering volledig, en de microfoons in de hoofdtelefoon pikten mijn stem op voor de vergadering, maar het penkkarlawaai werd er zo uitgefilterd dat de anderen in de vergadering het volgens mij niet hoorden. Ja inderdaad, de hoofdtelefoon werkt dus ook meteen als handsfree. Dat had je vast al geraden. 

In de trein heb ik ’m bijna altijd op. Lync gaat daar minder goed, want je kunt zelf niet praten zonder dat medereizigers horen wat je zegt. En je trapt er ook nog eens makkelijk in, want als de ruisonderdrukking aan staat, verdwijnen dat treinruisen en het gekwebbel van de mama’s naast je, en dan vergeet je al snel dat je überhaupt in de trein zit. Daardoor heb ik in de trein dus vooral meer muziek geluisterd. Door het formaat lijkt er in deze hoofdtelefoon ook flink wat meer ruimte te zijn voor het lage geluid dan bij Apples witte oordopjes. Niet echt verrassend. 

Om ook nog wat praktische dingen te noemen: het pakket bevat dus ruisonderdrukkende hoofdtelefoon van topniveau, die je met een ouderwetse draad aan een geluidsbron en microfoon (!) kunt hangen, of je gebruikt bluetooth. Op de buitenkant van één oorschelp zitten aanraakknoppen voor het volume en het wisselen van nummers. Daar moet je even aan wennen. Soms haal je de richtingen door elkaar.

Over de accuduur heb ik niets te klagen, want de accu is nog nooit tussendoor leeg geweest. Af en toe hang ik de hoofdtelefoon aan de lader met een USB-draad; ik heb me er dus niet speciaal druk om gemaakt. Een belangrijke reden dat ik ’m overal mee naartoe heb gesjouwd, is ook dat degelijke beschermetui waar ik het al over had. Zoiets zat destijds ook bij mijn eerste reis-Sennheisers. Die moest je altijd ingewikkeld opvouwen, dus daar leed het gebruiksgemak onder. De Valco’s gooi je gewoon zo in het etui nadat je de oorschelpen draait en je ritst ’m dicht. 

Alles bij elkaar kan ik deze hoofdtelefoon van harte aanbevelen. Voor de duidelijkheid: hoewel ik werd gevraagd om over gebruikservaringen te schrijven, schrijf ik onpartijdig—ik ben dus niet gevraagd om een lofzang te produceren.

Ik ben van plan een grotere partij van deze hoofdtelefoons voor ons op het werk aan te schaffen, want ik liet anderen ze ook proberen en zonder uitzondering was de reactie positief. Dan kunnen de anderen bij ons ook gewoon rustig werken. 

- Mikko J.